Լուսիա Մունը կմասնակցի՞ Բաքվի ,,ԵՎՐԱՏԵՍԻԼԻՆ,,

,,ԱԶԳ,, 5 Հոկտեմբերի 2011թ.

ԵՐԳ՝ ՀԻՇՈՂՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՐԹՆԱՑՈՒՄԻ

Ֆլեշ ֆիլմերը նոր պատուհանում բացել_embedded#!

Լոս Անջելեսում ապրող հայ երգչուհի Լուսիա Մունը (Բաբայանց) առայժմ անծանոթ անուն է Հայաստանում: Արմատներով Լեռնային Ղարաբաղից (Մարտակերտի շրջան)` մանկությունն ու պատանությունը անց է կացրել Բաքվում: Հայրը մասնագիտությամբ բժիշկ, հայոց պատմության լավատեղյակ անձ, 1988-ի Սումգայիթի հայկական ջարդերից հետո շատ արագ կանխազգաց դրանց տարածման անխուսափելիությունը նաեւ Բաքվում եւ մի քանի օրվա ընթացքում թողնելով ամեն ինչ, ընտանիքի հետ եկավ Հայաստան:

«Սումգայիթյան իրադարձություններից մենք սարսափահար էինք, որովհետեւ այդ նույն օրերին Բաքվի կենտրոնական փողոցներով հակահայկական լոզունգներով եւ կոչերով հանրային երթեր էին կազմակերպվում: Մենք ապրում էինք մի փողոցում, որ կարծես հեգնորեն անվանված էր «Երիտասարդների բարեկամություն»: Մեր դուռը թակեցին անհասկանալի մտադրությամբ ադրբեջանցիներ, բայց, փառք Աստծո, նրանք շատ համառ չէին, եւ մենք չբացեցինք դուռը»:

Բոլորը չէ, որ կանխազգալով վերահաս վտանգը, թողեցին իրենց տները, նրանց մի մասը մնաց՝ ականատեսը կամ զոհը դառնալով Բաքվի արյունոտ ջարդերի, նրանց մեջ նաեւ իր 2 տատիկները. «Նրանք երբեք կենդանի չէին մնա, եթե հարեւանները չօգնեին: Ազգությամբ ադրբեջանցիներ, որոնց հետ վաղուց լավ հարաբերություններ ունեին եւ որոնք արցունքներն աչքերին կատարեցին իրենց բարեկամական վերջին պարտքը: Իմ ընտանիքի մի քանի անդամների կյանքը ընդմիշտ ջարդուփշուր եղավ, ովքեր, այնուամենայնիվ, Սումգայիթից անմիջապես հետո չհեռացան: Նրանցից մենք բաժանվեցինք մեծ տագնապով, որ շատ երկար հետապնդեց մեզ»:

Հայաստանում ընտանիքը տեղավորվեց Էջմիածնում, մի քանի տարի անց Մոսկվա մեկնելու որոշում ընդունեց, ապա 1992-ի նոյեմբերի 16-ին՝ Լուսիայի ծննդյան օրը, նրանք փոխադրվեցին Միացյալ Նահանգներ, Լոս Անջելես: Այստեղ Լուսիան հիմնավոր կրթություն ստացավ Կալիֆոռնիայի համալսարանում, ապա մագիստրոսական աստիճանը՝ Չիկագոյի Հոգեբանության պրոֆեսիոնալ դպրոցում: Թեկնածուական թեզ պատրաստվում է պաշտպանել «Փախստականների հոգեբանական զարգացումները հակամարտող երկրներում» թեմայով:

1988-ի դեպքերը, սումգայիթյան հայկական ողբերգությունը, առհասարակ Ադրբեջանում հայերի ծանր վիճակը, վախերն ու սարսափները շատ երկար հետեւում էին փախստականներին. պատահական չէ Լուսիան ընտրում հոգեբանի մասնագիտություն: Միաժամանակ օժտված երաժշտական տվյալներով՝ Լոս Անջելեսում տարիներ նա երգել է «Երեւան» երգչախմբում (1-ին սոպրանո)՝ Արթուր Վերոնյանի ղեկավարությամբ, հնարավորություն է ստացել ծանոթանալու հայ եւ եվրոպացի դասականների ստեղծագործություններին: Մասնակցել է երաժշտական բազմաթիվ ծրագրերի եւ հաղորդաշարերի: 2005-ին թողարկել է առաջին ալբոմը («Lvitsa») եւ նույն տարում «Armenian Music Awards» մրցույթում ճանաչվել որպես «The Best International Albom»: Հաջորդ ալբոմը երգչուհին կթողարկի այս տարվա նոյեմբերին: Իր վերջին երգը (տեքստը, երաժշտությունը եւ կատարումը՝ Լուսիա Մունի) «Դեր էլ Զոր» (անգլերեն, հայերեն) նվիրված է 1915-ի Հայոց ցեղասպանության անմեղ զոհերի հիշատակին: «Այս երգը ես գրել եմ եկեղեցում՝ արցունքներից խեղդված, որով նա ինձ համար շատ թանկ է, եւ պատմությունը երգի բացառիկ է, այստեղ նույնիսկ վավերագրական փոքրիկ ֆիլմ էին փորձում նկարահանել», էլեկտրոնային նամակագրությամբ հայտնում է երգչուհին:

Իմ երեւանյան զրուցակիցը Լուսիա Մունի հայաստանյան պրոդյուսեր Դավիթ Իոնդեմն է: Նա պատմում է, որ Լուսիան կուրսային աշխատանքի թեմա պրոֆեսորներից մեկի խորհրդով ընտրում է հայոց պատմության ծանրագույն՝ 1915-ի եղերական շրջանը, արխիվների ուսումնասիրության ժամանակ խորապես տպավորվում է գերմանացի իրավագետ, Առաջին համաշխարհային պատերազմում գերմանական բանակի սանիտար-սպա Արմին Թ. Վեգների վկայություններից: Դեր Զորի անապատներում հայերի համար պահված դժոխքը, դաժանագույն պատկերների նկարագրությունները խորապես ազդում են նրա զգայուն ներաշխարհի վրա, ասոցացվում Բաքվի` պատանության տարիների իր վախերին ու տագնապներին: Վկայություններում հանդիպած խելակորույս մի հայ կնոջ՝ հայ մոր՝ որդուն ուղղված «թուրքին չտաս իմ դին, կեր մարմինս, որ ապրես» խոսքերը դառնում են իր նոր՝ «Դեր էլ Զոր» երգի լեյտմոտիվը եւ օգտագործվում տեքստում: Նրա մեջ զգացմունքային նոր խռովք է առաջացնում անցած տարի Դեր Զորում ՀՀ նախագահի այն միտքը, թե «Դեր Զորը հայերի համար նույնն է, ինչ հրեաների համար Օսվենցիմը, իսկ ե՞րբ է գալու հայերի Նյուրնբերգի ժամանակը»...

Հայոց ցեղասպանության ճանաչման գործընթացներում արվեստի բացառիկ ազդեցությունը եւ զորեղ ներգործուն ուժը այս տասնամյակներում բազում դրսեւորումներ է ունեցել, գեղարվեստի համամարդկային լեզվով շատ ավելի արագ հասանելի եւ ընկալելի եղել աշխարհի շատ ժողովուրդների: «Մեր պետական քաղաքականության մեջ Ցեղասպանության ճանաչման հարցն առաջնային է: Ես կարծում եմ՝ հայոց հիմնախնդիրներով պետք է զբաղվել ոչ թե մեկ, այլ տարվա մեջ ամեն օր՝ յուրաքանչյուրս մեր տեղում: Այս երգը Լուսիան նվիրել է հայ ժողովրդին՝ Ցեղասպանության ճանաչման գործընթացներում օգտագործելու նպատակով, անգլերեն հնչողությունը մատչելի է դարձնում 1915-ի պատմական եղելությունը երգի լեզվով միջազգային հանրությանը իրազեկ դարձնելուն», ասում է Դավիթ Իոնդեմը, մասնագիտությամբ իրավաբան, բարեկիրթ, հայ երիտասարդ: Լուսիա Մունը որպես երգչուհի իր արվեստով է մասնակից այս խնդրին: Սակայն նպատակին ծառայելու համար երգը, բնականաբար, հանրային հնչեղություն պիտի ստանա, ինչն առայժմ չի կայանում:

Դավիթ Իոնդեմի ջանքերն այս ուղղությամբ դեռեւս անարդյունք են: Նա դիմել է Հանրային հեռուստաընկերություն՝ այս տարվա ապրիլի 24-ին երգը եթեր հնչեցնելու խնդրանքով, բայց մերժվել է: Մերժվել է նաեւ այն որպես լրատվություն ներկայացնելու խնդրանքը: Հակառակ՝ առանց որեւէ խոչընդոտի, նույն օրը երգը հնչել է Ստեփանակերտի հանրային հեռուստատեսությամբ: Էլեկտրոնային հասցեով երգն ուղարկել է նաեւ հայկական բոլոր ռադիոկայաններին եւ դարձյալ անարձագանք մնացել: Երգի լազերային սկավառակը ուղարկել է վարչապետին, այն փոխանցվել է մշակույթի նախարարություն, ստացվել դրվատական պատասխան՝ «...երգի բովանդակությունը եւ կատարումը անկասկած կնպաստեն նաեւ երգի միջոցով ցեղասպանության փաստը ի լուր աշխարհի ճանաչելի դարձնելուն», միաժամանակ նշելով, որ երգը լայն լսարանին հասանելի դարձնելու միջոցը՝ հեռուստատեսությունն ու ռադիոն, «ծրագրերի ընտրության հարցում անկախ են, եւ նախարարությունը երգի հեռարձակման հարցում օգտակար լինել չի կարող»:

Սփյուռքի նախարարությունում հուսադրել են, որ երգը Ցեղասպանության 100-ամյակի միջոցառումների ծրագրերի մեջ կօգտագործվի, իսկ Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան թատրոնում Արտաշես Ալեքսանյանի «Հայերի դատը մարդկության դատն է» բեմականացման մեջ հետաքրքական լուծումներ է ստացել:

Լուսիա Մունի «Դեր էլ Զոր» երգը երիտասարդ հայ մարդու՝ անցած դարասկզբին իր ժողովրդին պատուհասած մեծ ողբերգության նորովի վերապրում է՝ զգայուն եւ ազդեցիկ, երաժշտական նյութի եւ կատարման ձեւի արդիական լուծումներով եւ թարմություն է: Անշուշտ, լայն լսարանին հասանելի դառնալու արժանի:

Լուսիան այս տարի հունվարին առաջին անգամ վերադարձավ հայրենիք. «Սիրահարվեցի իմ երկրին, ինչպես երբեք, նույնիսկ երգ գրեցի: Ընտելացած «փախստական» կարգավիճակին՝ կյանքիս մեծ մասն անց եմ կացրել վազքերում եւ տան զգացողություն ունեցա միայն Հայաստանում: Ինձ թվաց, որ այստեղ ոչ ոք ինձ չի վիրավորի, չի հեռացնի, եւ որ բոլորը սիրում են: Զարմանալի զգացում»:

ՄԵԼԱՆՅԱ ԲԱԴԱԼՅԱՆ

Հ. Գ.- Դավիթ Իոնդեմի առաջարկով Լուսիա Մունը սիրով համաձայնել է Հայաստանը ներկայացնել «Եվրոտեսիլ-2012» միջազգային մրցույթին, որը կկայանա Բաքվում: Այս առիթով հայկական էլեկտրոնային թերթերից մեկի անստույգ հրապարակումը ադրբեջանական կայքէջերում աղմուկ է բարձրացրել՝ թյուր մեկնաբանություններով: Լուսիա Մունը «Եվրոտեսիլ»-ին մասնակցելու է ոչ թե «Դեր էլ Զոր» երգով, ինչպես իրենք են կարծել, այլ բոլորովին նոր՝ «Եվրոտեսիլ»-ի չափանիշերին համապատասխան, սիրային բովանդակության երգով եւ պատրաստվում է նախընտրական փուլում այն ներկայացնել:

,,Թերթ,,am.

Լուսիա Մունը խիստ կասկածում է, որ իրենից բացի մեկն էլ կցանկանա մասնակցել Բաքվի «Եվրատեսիլին»
13:35 • 17.10.11

Վերջերս հայկական լրատվամիջոցները տեղեկություններ տարածեցին, թե Բաքվում կայանալիք «Եվրատեսիլ-2012» երգի մրցույթում Հայաստանը կարող է ամերիկահայ երգչուհի Լուսիա Մունը ներկայացնել:

Երգչուհին արմատներով Լեռնային Ղարաբաղից (Մարտակերտի շրջան) է, մանկությունն ու պատանությունը անց է կացրել Բաքվում։ 1988թ. Սումգայիթի հայկական ջարդերից հետո նրա ընտանիքը Հայաստան էր տեղափոխվել, իսկ 1992թ՝ ԱՄՆ։

ԱՄՆ–ում Լուսիան հիմնավոր կրթություն է ստացել Կալիֆոռնիայի համալսարանում, ապա մագիստրոսի աստիճանը՝ Չիկագոյի Հոգեբանության պրոֆեսիոնալ դպրոցում: Միաժամանակ օժտված լինելով երաժշտական տվյալներով՝ նա Լոս Անջելեսում տարիներ շարունակ երգել է «Երևան» երգչախմբում (1-ին սոպրանո)՝ Արթուր Վերոնյանի ղեկավարությամբ, հնարավորություն է ստացել ծանոթանալ հայ և եվրոպացի դասականների ստեղծագործություններին: Մասնակցել է երաժշտական բազմաթիվ ծրագրերի և հաղորդաշարերի: 2005-ին թողարկել է առաջին ալբոմը («Lvitsa») և նույն տարում «Armenian Music Awards» մրցույթում ճանաչվել որպես «The Best International Albom»: Նրա վերջին երգը (տեքստը, երաժշտությունը և կատարումը՝ Լուսիա Մունի) «Դեր էլ Զոր» (անգլերեն, հայերեն) նվիրված է 1915թ. Հայոց ցեղասպանության անմեղ զոհերի հիշատակին։

Երգչուհու հաջորդ ալբոմը լույս կընծայվի այս տարվա նոյեմբերին:

Լուսիան 2011թ. հունվարին առաջին անգամ հայրենիք է վերադառնում։ Նրա պրոդյուսեր Դավիթ Իոնդեմի առաջարկով՝ Լուսիան սիրով համաձայնում է Հայաստանը ներկայացնել «Եվրատեսիլ-2012» միջազգային մրցույթին։

Այս տեղեկության տարածումից հետո, ադրբեջանական Media Forum գործակալությունը ցանկություն էր հայտնել երգչուհուց հարցազրույց վերցնել, որն այդպես էլ տեղի չէր ունեցել։ Գործակալությունը, սակայն, նյութ էր հրապարակել՝ « «Եվրատեսիլ –2012»–ի հայ երգչուհին փորձում է խաբել լրագրողներին» վերտառությամբ։

Tert.am–ի հետ զրույցում երգչուհին մանրամասնորեն պատմեց տեղի չունեցած հարցազրույցի մասին։

«Ես միաժամանակ Ադրբեջանից, Թուրքիայից, Հունաստանից և Շվեդիայից հարցազրույց անցկացնելու առաջարկ ստացա։ Աշխատանքային խիտ գրաֆիկի պատճառով՝ շատ քաղաքավարի և մատչելի բացատրեցի բոլոր 4 լրագրողներին, որ նրանց կկարողանամ հարցազրույց տալ մեկ շաբաթ անց միայն, երբ ավարտեմ նոր երգիս և տեսահալավակիս վրա աշխատանքները։ Բոլոր լրագրողները հարգանքով և ըմբռնումով մոտեցան իմ խնդրանքին, ինձ հաջողություն մաղթեցին և հայտարարեցին, թե անհամբեր կսպասեն նոր տեսահոլավակին և երգին, ինչպես նաև իրենց հարցերի պատասխաններին, որոնք ինձ նախապես ուղարկել էին, բոլորը, բացի ադրբեջանցի լրագրողից»,–պատմեց երգչուհին։

Իսկ ահա Media Forum գործակալությունը ներկայացնող ադրբեջանցի լրագրողը դրանից սկանդալ է սարքել, երգչուհու էլ–փոստին նամակներ ուղարկել՝ փորձելով վարկաբեկել նրան։

«Բոլորվին անհայտ լրագրողուհին փորձում էր ինձ բոլոր մահացու մեղքերի մեջ մեղադրել՝ Խոջալուում թափված արյան, ռեպորտաժն իմ Der-ez Zor երգը գովազդելու համար օգտագործելու (որը նա քաղաքական էր անվանում՝ պատմականի փոխարեն), սադրանքների, ազգամիջյան ատելություն քարոզելու մեջ»,–պատմեց երգչուհին՝ հավելելով, որ ադրբեջանցի լրագրողի խոսքով՝ ինքն այդպիսով նպատակ է հետապնդել սեփական անվան շուրջ աղմուկ բարձրացնել, որպեսզի Հայաստանը հենց իրեն ընտրի Բաքվում կայանալիք «Եվրատեսիլին» մասնակցելու համար։

Լուսիան, հասկանալով, որ լրագրողուհին որևէ կերպ չի փորձում իրեն լսել ու հասկանալ, պարզապես հրաժարվել էր հարցազրույց տալ այդ լրագրողին և գործակալությանը։ «Իմ հրաժարվելուց հետո, նա վերջանականապես կատաղեց և որոշեց ռեպորտաժ պատրաստել՝ «Հայ երգչուհին փորձում է խաբել լրագրողներին» վերտառությամբ։

«Ես Բաքվի նախկին բնակչուհի եմ, որն իր թեկնածությունն է առաջարկել Բաքվում կայանալիք մրցույթին Հայաստանը ներկայացնելու համար։ Ես նույնիսկ չհանեցի իմ թեկնածությունն այն բանից հետո, երբ Բաքվում տեղի ունեցած բռնցքամարտի աշխարհի առաջնության մենամարտերի ժամանակ հայ մարզիկների վրա քարեր շպրտեցին՝ հենց բեմի վրա,–ասաց երգչուհին՝ հավելելով,–Կարծում եմ՝ Ադրբեջանը գերագնահատում է «Եվրատեսիլ» մրցույթին մասնակցելու Հայաստանի ցանկությունը։ Եթե հանկարծ հայտնվի մեկ այլ թեկնածու («Եվրատեսիլին» մասնակցելու համար), ապա ես մեծ հաճույքում մեկ տուփ Pop Corn կգնեմ և բոլոր ընկերներիս հետ Լոս Անջելեսի իմ հարմարավետ տանից կերկրպագեմ նրան»,–ասաց երգչուհին։

«Կարծում եմ, որ այդ կոնֆլիկտի պատճառը Հայոց ցեղասպանությանը նվիրված իմ երգն է, բայց չեմ հասկանում, թե ադրբեջանցիներն ինչու են դա իրենց վրա վերցնում։ Ես գրել եմ իմ ժողովրդի պատմության մասին, հազարավոր նման երգեր ու ֆիլմեր կան»,–եզրափակեց երգչուհին։

Պետք չէ մեծ աղմուկ բարձրացնել այդ, երաժշտական աշխարհում, տասերորդ կարգի մրցության շուրջ, թքել բաքվի վրա էլ, իրենց կազմակերպած մրցության վրա էլ, ու վարվել այնպես ինչպես իրենք արեցին մանկական Եվրոտեսիլի հարցում, պարզապես արհամարհել ու չմասնակցել.

Պետք է մասնակցել ու բարձրացնել հայոց եռագույնը!!!

IZOTOPIA գրել է (30 Հոկ. 2011 14:12

) :

Պետք չէ մեծ աղմուկ բարձրացնել այդ, երաժշտական աշխարհում, տասերորդ կարգի մրցության շուրջ, թքել բաքվի վրա էլ, իրենց կազմակերպած մրցության վրա էլ, ու վարվել այնպես ինչպես իրենք արեցին մանկական Եվրոտեսիլի հարցում, պարզապես արհամարհել ու չմասնակցել.

Մեզ պետք չէ նմանվել նրանց, թող էդպես էլ ,,օբիժնիկ,, ապրեն, մենք շարունակելու ենք գնալ առաջ...Միայն թե մեր ' հանրության խնդրանքը հանրային հեռուստատեսությանը այն, որ նրան, ով անցել է Բաքվի կոտորածները հնարավորություն ստանա հայկական հաղթական դրոշը ծածանել Բաքու քաղաքում:
Սա շատ խորհրդանշական երևույթ է:
Երգչուհու մասնակցության դեպքում հոլանդահայերն ամեն ինչ անելու են աջակցելու
Լուսիա Մունին:

Լուսիա Մունիի պրոդյուսեր Դավիթ Իոնդեմը Նիդեռլանդների թագավորությունում հանդիպել է հայ համայնքի ներկայացուցիչներին երիտասարդական ,,Գլաձոր,, կրթամշակութային կազմակերպության 5-ամյա տարելիցի օրը:

Հետաքրքիր է, իսկ ինչու հայկական շոու-բիզնեսի աստղիկները, որ նախօրդ անգամները գլուխ էին ջարդում գնալու համար, նույնիսկ իրար դատի էին տալիս, հիմա համեստ լռություն են պահպանում, թե հեշտ է Երևանում նստած հայրենասիրությունից խոսել, այ, թող Շուշան Պետրոսյանը գնա, կամ 4-5 ղարաբաղցի երգիչներ ունենք, Անդրե, Ռազմիկ Ամյան, արսեն սաֆարյան, թող գնան ու ծածանեն: Իսկ իմ կարծիքով, ամենալավ թեկնածուն Սոնա Շահգելդյանն է, ինքն էլ ցանկություն է հայտնել, դուխն էլ տեղ աղջիկ է:

Իսկապես,քչերը կհամաձայնվեն: Սոնան համարձակ է և լավ երգչուհի է:
Սակայն այստեղ սիրելի Իզոտոպիա կա մի նրբություն:Հայտնի է, որ աշխարհի մամուլը շատ լավ ներկայացնում է երգի միջոցառումը, անպայման լրագրողները շեշտելու են, որ հայ երգչուհի Լուսիա Մուն փախել է հենց Բաքվի ջարդերից:Սա մեծ ապտակ է պատերազմ հրահրող ադրբեջանին խորհելու և մտորելու համար:Շատ լավ կլինի, որ մեր հանրային Հ1-ը հաշվի առնի այս հանգամանքը:

gjada գրել է (31 Հոկ. 2011 11:45

) :

Իսկապես,քչերը կհամաձայնվեն: Սոնան համարձակ է և լավ երգչուհի է:
Սակայն այստեղ սիրելի Իզոտոպիա կա մի նրբություն:Հայտնի է, որ աշխարհի մամուլը շատ լավ ներկայացնում է երգի միջոցառումը, անպայման լրագրողները շեշտելու են, որ հայ երգչուհի Լուսիա Մուն փախել է հենց Բաքվի ջարդերից:Սա մեծ ապտակ է պատերազմ հրահրող ադրբեջանին խորհելու և մտորելու համար:Շատ լավ կլինի, որ մեր հանրային Հ1-ը հաշվի առնի այս հանգամանքը:

Հիմա այդպիսի բան ոչ մեկ էլ չի գրի,բոլորն էլ երկերեսանի են,կամ եթե գրեն էլ,դա բաքվի վրա չի ազդի,գորղ էին թող Ջուղայի խաչքարերի վանդալիզմի մասին գրեին,որը շատ ավելի կարևոր ու արժեքավոր էր...Կամ էլ եղան գրողներ,դու դա ոչ մի բան չփոխեց,այնպես որ,հույսներս պետք է միշտ մեր վրա դնենք!!

Իրոք, չեն գրի, հիշում եք, մեր բռնցքամարտիկների վրա քարեր գցեցին, ազեր-ական թերթերը գրեցին դրա մասին, մերոնք ասացին նման բան չի եղել: Ճիշտն ասած, ես էլ հակվում մասնակցելու օգտին, ամբողջ աշխարհն է նայելու, հազարավոր լրագրողներ, հեռուստաընկերություններ, յուրաքանչյուր սկանդալ, սուլոց, հակահայկական պահվածք, կարելի է լավ օգտագործել ազերների վարկը քցելու համար, չեմ ասում դիտավորյալ սադրել, առանց դրա էլ իրանք իրենց վայրենի էությունը ցույց կտան, պետք է լավ մտածված քայլեր անել:

IZOTOPIA գրել է (31 Հոկ. 2011 09:08

) :

Իրոք, չեն գրի, հիշում եք, մեր բռնցքամարտիկների վրա քարեր գցեցին, ազեր-ական թերթերը գրեցին դրա մասին, մերոնք ասացին նման բան չի եղել: Ճիշտն ասած, ես էլ հակվում մասնակցելու օգտին, ամբողջ աշխարհն է նայելու, հազարավոր լրագրողներ, հեռուստաընկերություններ, յուրաքանչյուր սկանդալ, սուլոց, հակահայկական պահվածք, կարելի է լավ օգտագործել ազերների վարկը քցելու համար, չեմ ասում դիտավորյալ սադրել, առանց դրա էլ իրանք իրենց վայրենի էությունը ցույց կտան, պետք է լավ մտածված քայլեր անել:

Սա արդեն խելացի մտքեր են:
Բանն էլ այն է, որ խաչքարերի ջարդի վրա այնքան ուշադրություն չեն դարձնում, ինչքան շոուների վրա:

Իմ անձնագիրը:	Անձնագիր � Կառավարում � Փոստ � Հյուրատետր � Ընկերներ � Սև ցուցակ � Գրառման գրքույկ � Հասցեների գրքույկ
Զրույց:	Սկիզբ � Ֆորումներ � Օրագրեր � Ակումբներ � Տեսախցիկ � Լուս. ալբոմներ � Ծանոթություններ � Օգտվող
Ժամանց:	Գեղեցկության մրցույթ
Օգտակար:	Սմայլիկներ � Անձնանշաններ

� 2007-2012 26l.mobi	Abuse
Desktop Version
Հայերեն � Беларуская � Nederlands � English � Français � ქართული � Deutsch � Lietuvių � Русский � Українська �